ارخاى اعضاى شسته مىشود و اخلاط آنها لطيف و رقيق مىشود و عضو نشسته بر كثافت و صلابت خود مىماند و مساماتش مسدود مىماند و شايد از اخلاط رقيقه به آن عضو ريزد و از آنجا بتحليل نرود و مورث فساد آن عضو شود و از اين جهة صاحب شرع مقرّر فرموده كه در غسل جميع بدن را بشويد و به قدر سر موئى فروگذاشت نكند بخصوص در غسل جنابت و حيض و نفاس و استحاضه كه خروج منى و دم باعث ضعف حيات اعضا مىشود و آب ماده حيات است و بايد به همه اعضا برسد و احداث حيات جديد در همه اعضا كند و چنان كه خوب نيست جنب و حايض را كه به آب بسيار سرد بلافاصله غسل كنند خوب نيست كه به آب بسيار گرم بلا فاصله غسل كنند كه باعث فتور شديد است و بهتر آب معتدل در گرمى و سرديست و كسى كه بسيار داخل آب مىشود حاجتش بطعام و شراب زياد مىشود و اشتهايش زياد مىشود و بدانكه محرور المزاج پس از برآمدن از حمّام اگر پاهاى خود را به آب سرد بشويد يا قدرى در آب سرد گذارد نافع است و هم‌چنين شستن روى خود و كف دستها را به آب سرد و مسح مقدم سر به آب سرد وانگهى در وقتى كه هوا